De Mooie Natuur.

Het beekmijtertje is een plaatjeszwam uit de orde (Helotiales).De dooiergele tot diep oranje gekleurde knop of knotsvormige hoed op een kale witte steel.De grote is 2,5 cm.De paddenstoel leeft op bladeren of naalden die in voedselarm water van kwelbronnen of beken liggen te vergaan,ook in venen moerassen en broekbossen.Deze zeer zeldzame en bedreigde soort, staat in Nederland en Belgie op de rode lijst!

Alle mannetjes hebben dezelfde problemen met hun vrouwtje,daarom is deze natuurfoto gekozen tot foto van het jaar!

Permacultuur is een vertaling van het Engelse woord permaculture. Permaculture is een samengesteld begrip van de Latijnse woorden permanens (volhardend) en cultura (huishouden). Soms uitgelegd als een samentrekking van de Engelse woorden Permanent Agriculture of Permanent Culture. Het begrip is in de jaren '70 aan de universiteit van Tasmanië (Australië) ontwikkeld door Bil Mollison en David Holmgren. De bedenkers hebben permacultuur ontwikkeld om oplossingen te vinden voor een groot aantal problemen die de industriële monocultuur landbouw met zich meebrengt. In Australië namen verwoestijning en bodemerosie schrikbarende vorm aan. Daarnaast waren problemen als de vervuiling van het grondwater door kunstmestgebruik, te veel bestrijdingsmiddelen en op grote schaal voorkomende ziekten in monocultuurproducten wereldwijd een groot probleem.

Permacultuur heeft voor deze problemen oplossingsmethodes gevonden door natuurlijke ecosystemen en traditionele kleinschalige voedselproductiesystemen te bestuderen. Aan de hand van de resultaten werd een methodologie ontworpen die functies vervult voor de mens, bijvoorbeeld voedselvoorziening, met de veerkracht van een natuurlijk ecosysteem. Het resultaat kan men een "ontworpen ecosysteem" noemen. Permacultuur onderscheidt zich van biologische landbouw, die zich ook baseert op ecologie, o.a. door het nadrukkelijk gebruikmaken van meerjarige planten (climax vegetatie) en het ontbreken van wisselteelt en jaarlijkse grondbewerkingen ('no-till' landbouw - Masanobu Fukuoka). Permacultuur heeft als ontwerpmethodologie een breder toepassingsgebied dan alleen voedselproductie. In de praktijk is permacultuur meestal gericht op kleinschalige zelfvoorzienende landbouw, terwijl biologische landbouw meer commercieel productiegericht is, en in dit opzicht tussen permacultuur en chemisch-industriële landbouw instaat.

 Ethische principes

Permacultuur gaat uit van drie ethische principes:

1. Zorg voor de aarde: Alle ecosystemen moeten zich kunnen ontwikkelen.
2. Zorg voor de mensen: Mensen moeten toegang hebben tot hetgeen nodig is voor hun voortbestaan.
3. Deel de overvloed: het in balans brengen van in- en output in een systeem
4. Bron Wikipedia.                           

De boswederik is een plant die behoort tot de familie van de sleutelbloem, het is een plant van natte tot vrij vochtige matig voedselrijke grond in loofbossen. De plant komt in bijna gans Europa voor,ze wordt 10 tot 15 cm hoog. de enigszins vierkante stengels zijn kruipend of aan de top opstijgend en wortelen op de knopen. De spitse 2 tot 3 cm grote bladeren zijn eirond en hebben geen klierpuntjes de boswederik bloeit van mei tot augustus met gele 10 tot 15 mm grote alleenstaande bloemen op draadvormige bloemstelen.In Belgie zeldzaam tot zeer zeldzaam.

Het kluwenklokje (Campanula glomerata)is een vaste plant uit de klokjesfamilie.Het kluwenklokje staat in Belgie op de Rode Lijst van planten als zeer zeldzaam em sterk afgenomen. Het is een grijsviltig behaarde plant die minimaal 30 centimeter hoog wordt. De soort wordt als sierplant gekweekt, maar groeit ook in het wild. In het wild is de soort te vinden op grazige plekken in bermen en bij rivierdijken,en verlaten vochtige gronden.De onderste bladeren zijn eivormig tot langwerpig en gesteeld. De bovenste bladeren zijn stengelomvattend of zittend en zijn eivormig of lancetvormig.Het kluwenklokje heeft zittende bloemen, waarvan de bloemkroon blauwpaars is. Gekweekt komt de soort ook voor met dubbele bloemen. De kelkslippen zijn lancetvormig en spits.De bloeitijd is van juni tot oktober.Zoals bij de hele klokjesfamilie draagt deze soort doosvruchten. Ze springen open en hebben gaatjes aan de voet.

Het icarusblauwtje is een dagvlinder van de kleine pages, vuurvlinders en blauwtjes. Een flink deel van de vrouwtjes zijn van boven bruingekleurd met oranje vlekjes. Daardoor worden deze vrouwtjes soms aangezien voor bruin blauwtjes.Het icarusblauwtje komt algemeen voor in heel Europa, op droge schrale graslanden tot matig vochtige steppe.In en België is de vlinder zeer algemeen.De vliegtijd is van april tot en met oktober. De rups overwintert.Waarnemingen van feitelijke ei afzetting zijn vrij spaarzaam. De eitjes worden tussen de bovenste bladeren op de jonge nog niet bloeiende planten van gewone rolklaver afgezet.De rupsen worden gevonden op diverse planten uit de Vlinderbloemenfamilie als, hopklaver, kleine klaver, gewone rolklaver, moerasrolklaver, paardenhoefklaver, kattendoorn en het kruipend stalkruid.De jonge rupsen (mineren) is ondergraven,ondermijnen.

De bosanemoon is een lage vasteplant uit de ranonkelfamilie. De plant heeft drie bladeren en witte bloemen.  De plant kan van 7 tot 25 cm hoog worden. Er zijn zesbloemdekbladen die ook wat paars en rood aangelopen zijn. De bloemdekbladen zijn gebroken wit,de kelkbladen de kroonbladen ontbreken. De bloemen staan alleen aan een plantje,die dan wel in grote groepen te vinden zijn De plant bloeit van maart tot en met mei. De bloemstengel is behaard. Onder de bloem zitten drie bladeren. Elke vrucht bevat maar één zaadje De bladeren zijn handvormig samengesteld. De wortelstok loopt dicht onder het oppervlak en horizontaal en heeft witte knoppen.Het plantje is zeer giftig.

Dikkopje zijn dagvlinders wordt gerekend, onder meer omdat ze overdag actief zijn en stevige antennes met verdikte uiteinden bezitten. De indeling van de taxonomie staat niet geheel vast. Speciaal aan die antennes is dat die uiteinden geknikt op de steel staan. Er bestaan over de hele wereld ongeveer 400 soorten dikkopjes, waarvan de meeste in Zuid-Amerika voorkomen, de bakermat van het dikkopje is in Europa zijn maar ongeveer 40 soorten van deze vlinderfamilie waargenomen. In België komen 15 soorten voor.Het dikkopje dankt zijn naam uiteraard aan de dikke kop, net zoals de kikkervisjes die ook wel eens dikkopje genoemd worden. In de kop bevindt zich de roltong, die in vergelijking met andere vlinderfamilies erg lang is. De meeste dikkopjes hebben in verhouding met hun zware lichaam vrij kleine vleugels, maar er zijn uitzonderingen: in de tropen komen soorten voor die een spanwijdte van wel 80 mm bereiken. De rupsen zijn onbehaard en maken van bladeren en zelfgesponnen zijdedraad een beschermend omhulsel, dat ze alleen verlaten om te eten. De eitjes hebben ovale of bolle vormen.De rupsen schieten hun uitwerpselen tot 1,5 meter ver weg. Dit is uit zelfverdediging, om natuurlijke vijanden om de tuin te leiden. Deze ruiken de uitwerpselen wel, maar kunnen de rups niet lokaliseren.

De Kleine karekiet is een zangvogel uit de familie van Acrocephalidae.De kleine karekiet is in Belgie een algemene broedvogel in rietvelden   die aan het water grenzen.Het nest van de kleine karekiet is een kunstig gevlochten mandje van plantenresten en modder die dan geleidelijk opdroogt, tussen eenige rietstengels waardoor het nestje toch een stevig verankerd bouwsel wordt.

De Kleine karekiet is een zangvogel uit de familie van Acrocephalidae.De kleine karekiet is in Belgie een algemene broedvogel in rietvelden   die aan het water grenzen.Het nest van de kleine karekiet is een kunstig gevlochten mandje van plantenresten en modder die dan geleidelijk opdroogt, tussen eenige rietstengels waardoor het nestje toch een stevig verankerd bouwsel wordt.

De roodborstje komt voor in grote delen van Europa tot bij de Poolcirkel en in West-Azië. Zomers broedt de roodborst in gaten en spleten in muren, aan slootkanten, in heggen, in klimop, in bossen, in parken en in tuinen. Het is een vrij gedrongen vogeltje en zowel mannetjes als vrouwtjes hebben een opvallende bruinrode tot oranje keel. De staart is roodbruin,de rug bruin en de buik lichtgekleurd.De exemplaren die men 's winters in de tuin ziet zijn veelal afkomstig uit noordelijker gelegen gebieden. Deze komen in de herfst naar de lage landen afgezakt, maar aangezien het bos territorium dan reeds bezet zijn door onze inheemse exemplaren moeten ze hun toevlucht in tuinen zoeken. De broedvogels van Nederland en België zijn deels trekvogels die in Spanje overwinteren en deels overwinteraars, die dan vaak ook opschuiven naar stadstuinen.De zang is het hele jaar door te horen. Hij begint 's ochtends te zingen als het nog donker is. Een bijzonderheid van de roodborst is dat ook de vrouwtjes zingen,vooral in de herfst.

Het roodborstje komt voor in grote delen van Europa tot bij de Poolcirkel en in West-Azië. Zomers broedt de roodborst in gaten en spleten in muren, aan slootkanten, in heggen, in klimop, in bossen, in parken en in tuinen. Het is een vrij gedrongen vogeltje en zowel mannetjes als vrouwtjes hebben een opvallende bruinrode tot oranje keel. De staart is roodbruin,de rug bruin en de buik lichtgekleurd.De exemplaren die men 's winters in de tuin ziet zijn veelal afkomstig uit noordelijker gelegen gebieden. Deze komen in de herfst naar de lage landen afgezakt, maar aangezien het bos territorium dan reeds bezet zijn door onze inheemse exemplaren moeten ze hun toevlucht in tuinen zoeken. De broedvogels van Nederland en België zijn deels trekvogels die in Spanje overwinteren en deels overwinteraars, die dan vaak ook opschuiven naar stadstuinen.De zang is het hele jaar door te horen. Hij begint 's ochtends te zingen als het nog donker is. Een bijzonderheid van de roodborst is dat ook de vrouwtjes zingen,vooral in de herfst.

De zilver maan vroeger geplaatst in het geslacht Clossiana, dat nu als ondergeslacht wordt gezien) is een dagvlinder uit de familie Nymphalidae, de vossen, parelmoervlinders en weerschijnvlinders. Hij heeft een spanwijdte van 30 tot 38 mm. De zilveren maan overwintert als halfvolgroeide rups in de strooisellaag, in april worden de rupsen weer actief en verpoppen hangend in de vetatie. Parelmoervlinders zijn niet gemakkelijk van elkaar te onderscheiden,maar de zilveren maan lijkt dan ook vrij veel op de zilvervlek, de paarse parelmoervlinder en de veenbesparelmoervlinder. Een van de kenmerken is de grote zwarte vlek op de onderzijde van de achtervleugel bij de wortelbasis, die groter is dan die van de zilvervlek.De vlinder komt oorspronkelijk voor in vrijwel geheel Europa tot in Azië en ook in Noorden van Europa. De waardplanten van de zilveren maan zijn moerasviooltje, hondsviooltje en  het duinviooltje.

Het bilzenkruid is een tweejarige,tot 60cm hoge plant uit de nachtschadefamilie.De stengel is kleverig.De bladeren zijn langwerpig en grof golvend getand. De onderste bladeren zijn stengelomvattend en de bovenste smal en gesteeld. De wortel is spoelvormig.De trechtervormige bloem is vuilgeel van kleur en violet geaderd. De bloemen staan in de bladoksels. De vrucht is een circa 1,5 cm lange, klokvormige doosvrucht, die bij rijpheid openspringt. Deze wordt door de kelkbladen omvat.De gehele plant is zeer giftig.De vergiftigingsverschijnselen zijn een opgezwollen buik en hevige krampen. Hierop volgt eerst verlamming en ten slotte de dood.In de volksgeneeskunde werd deze narcotische (pijnverdovende) en hallucinaties opwekkende plant als krampoplossend middel en bij astma ingezet. De bladeren, en ook de gemakkelijker doseerbare zaden, werden voor hun roesopwekkend effect gerookt.Omdat het gehalte aan werkzame stoffen sterk kan variëren en daarom onbedoeld gemakkelijk tot vergiftiging kan leiden wordt de plant tegenwoordig niet meer gebruikt voor medische toepassingen, behalve in de homeopathie. De oude volksnamen dolkruid  wijzen op de hallucinogene werking van de plant.

De ringslang is een slang uit de familie gladde slangen Colubridae. De ringslang heeft een groot verspreidingsgebied in Europa en komt ook voor in Nederland en België, net als de gladde slang en de adder. De ringslang is hier in veel streken het enige reptiel, de slang is ongevaarlijk en niet giftig voor de mens. Het is een schuwe en rustige soort die zelfs bij directe bedreiging maar zelden bijt.De ringslang kan een lengte bereiken van meer dan een meter en is betrekkelijk eenvoudig te onderscheiden aan de kleuren en de kenmerken van de ogen. Op het menu staan voornamelijk kikkers die langs de oevers van verschillende wateren buitgemaakt worden.Binnen Europa heeft de ringslang een grote verspreiding en komt daarnaast ook voor in delen van Afrika en Azië. De ringslang is sterk aan water gebonden vanwege de aquatische levenswijze en wordt zelden ver uit de buurt van een waterbron aangetroffen.De ogen zijn relatief groot en hebben een ronde pupil, wat samenhangt met de dagactieve levenswijze.De slang is amper een grote duim dik. 

De voorjaarsadonis is een giftige vaste plant, die behoort tot de ranonkelfamilie.  Het is in Nederland en Belgie een wettelijk beschermde plant alhoewel de plant in het wild in bijde landen niet meer voorkomt. De plant komt van nature voor in Spanje tot het zuiden van Zweden met als centrum de Pannonische vlakte en het West-Siberisch Laagland. De plant wordt ook in de siertuin toegepast.De plant wordt 15-30 cm hoog en heeft een onvertakte, rechtopgaande stengel. De plant vormt een bruinzwarte wortelstok. De bladeren zijn driedubbelveerdelig.De voorjaarsadonis bloeit in het voorjaar in maart en april met 5 tot 8 cm grote, gele bloemen. De bloemen bestaan uit tien tot twintig kroonbladen.De bolvormige vrucht is een behaarde dopvrucht, die een haakvormig gekromde snavel heeft.De plant komt tussen het gras voor op droge grond in weilanden en steppen en ook in dennenbossen.

De gele gentiaan is een meerjarige kruidachtige plant in de Gentiaanfamilie die inheems is in Europese gebieden en gebergten, waar ze aan te treffen is op hoogten tot 2200 meter.De gele gentiaan wordt 0,5 - 1,5 meter hoog. De bladeren zijn tegenoverstaand, en hebben vijf tot zeven boogvormige nerven.De grote bloemen groeien in kransen van drie tot tien bloemen in de oksels van de bovenste bladeren. De zaadjes wegen slechts een duizendste gram en worden door de wind verspreid. Elke plant brengt ongeveer 10.000 zaden voort.De plant komt voor op kalkhoudende weiden en andere Europese gebieden in Midden en Zuid-Europa De plant groeit langzaam, pas na 10 jaar komt ze tot bloei. Daar staat tegenover dat ze 40 tot 60 jaar oud kan worden.De plant is, net als alle gentiaansoorten, beschermd in de landen waar ze in Europa voorkomt.Er komt een betere foto!

De prachtframboos is een fruitsoort, die behoort tot de rozenfamilie.De framboos komt van nature voor in de bossen en langs de rivieren van de kuststreken van Alaska tot Noord-Californië. De planten vormen vaak op open plekken tussen een dicht struikgewas voor. De oorspronkelijk uit Noord-Amerika afkomstige prachtframboos komt ook in Nederland en Belgie voor, in parken en in buitenplaatsen,de soort is hier zeldzaam te vinden. De plant wordt ook aangeplant.De vaste plant heeft tweejarige stengels, die tot 2 m lang kunnen worden en na de vruchtdracht afsterven. Nieuwe stengels ontstaan uit grondscheuten. De stengels zijn bezet met stekels en oudere stengels verkleuren oranje. De van onderen groene bladeren zijn drietallig en hebben aan de voet van de bladsteel met de steel vergroeide steunblaadjes. De blaadjes zijn grof gezaagd tot veerspletig.De prachtframboos bloeit van maart tot in mei met helderpaarsachtig rode,tot 3 cm grote, geurende bloemen. De kroonbladeren zijn langer dan de kelk.

De trompet gentiaan is een zeer zeldzame winterharde plant die nu bloeit, en mogelijks terugvindt in oude en onverzorgde wilde tuinen. De gentiaan is een heel moeilijke plant en word ook zo beschouwd omdat je een echte natuurliefhebber moet zijn om ze te kweken en te onderhouden,dat wil zeggen er afblijven. Er bestaan meerdere soorten Gentianen en sommige kun je beter onderhouden dan de andere. Je hebt roze, gele, witte en de fel kleurige blauwe Gentianen. Hou dus zeker rekening met waar de gentiaan zich bevindt, de plant houd niet van natte plaatsen en staan daarom graag in de zon met een vleugje schaduw.Meng de bodem van de plant met wat steengruis zodat de grond jaren later nog steeds een poreuze grond is!

De neushoornkever behoord tot bladsprietkevers.De neushoornkever dankt zijn naam aan de relatief grote hoornachtige stekel op zijn kop van de mannetjes.Deze verharde hoorn wordt gebruikt om concurrenten omver te duwen en dient niet om hem te verdedigen.De kever is een van de weinige soorten die voorkomt tot in het noordelijk Europa.Met een lichaams lengte van ongeveer 4 cm en is dan ook de grootste Europese soort.De soort heeft zich weten te handhaven door  gebruik te maken van plantaardige afval waar in de larven leven.

Hier een cultivar van de bosrank ( Clematis .........) is een vaste plant uit de ranonkelfamilie.Het is een klimplant die voorkomt in bossen en kreupelhout op kalkhoudende gronden. De stengel kan tot 6 cm dik worden.Hier in wallonie is de plant te vinden langs snelwegen die vol staan met struelen, heesters en bomen, maar in de rest van het land komt de plant ook wel voor. De hoogte kan tot 30 m bedragen.Het blad is bleekgroen en geveerd. Er zijn drie tot negen gesteelde blaadjes, die hartvormig of eirond zijn.De plant bloeit in de okselstanden met pluimige bloemen,en dat van juni tot augustus. De bloemen verspreiden een onaangename geur en hebben een doorsnede tot 2 cm. Deaan weerszijden viltige bloemdekbladen zijn groen aan de buiten- en wit aan de binnenkant